Start met Hoezo

“Start met waarom” is wijsheid die via Simon Sinek beroemd is geworden. En dat is natuurlijk niet zonder reden.

Als je een doel wilt bereiken, is het belangrijk om te weten waarom dat doel belangrijk voor je is. Bovendien zegt het iets over welke subset van mogelijke uitkomsten/resultaten werkelijk passen bij het waarom van het doel.

Meer omzet omdat je zoveel mogelijk klanten wilt helpen. Of meer omzet omdat je zo snel mogelijk rijk wilt worden.
Het doel is hetzelfde. Het actiepad is anders, omdat je waarom anders is.

Bovendien maakt zo’n diepere missie het meestal makkelijker om door te zetten als het even tegenzit.  Om aan de slag te gaan, ook als je geen zin hebt.

Daar schuilt ook een gevaar in. Want het is makkelijk om “Start with why” te gebruiken om van jezelf te verwachten dat je een groots meeslepend levensdoel hebt. Dat alles wat je doet je passie of levensmissie zou moeten dienen. Maar “omdat ik het wil” of “omdat het me leuk lijkt” zijn ook prima redenen wat mij betreft.

Als je vraagt waarom komt je brein zeker weten met Belangrijke Argumenten en zeker als je nog een paar keer waarom doorvraagt, geeft je uiteindelijke antwoord heel veel inzicht. Maar de allersnelste manier om erachter te komen of een bepaald doel überhaupt een goed idee voor je is, is gewoon 1x vragen: Hoezo?
Wat zou er gebeuren als je het gewoon eens lekker níet zou doen?

Zoals Danielle LaPorte schrijft: we willen dingen bereiken om hoe we ons denken te gaan voelen als we het behaald hebben.
Maar feitelijke omstandigheden veroorzaken je emoties  niet. Emoties zijn een inside job. Het is de manier waarop je brein een bepaalde fysieke sensatie interpreteert. Hoe je denkt, bepaalt hoe je je voelt.

Je hebt het behalen van dat doel niet nodig om toestemming te krijgen om te voelen wat je wilt voelen. Je kunt je gedachten, je mening over jezelf ook nu bijstellen.

Waar denk je toestemming voor te krijgen als je het doel zou halen?
Denk je dat je dan eindelijk trots op jezelf mag zijn?
Denk je dat het behalen van het doel ervoor gaat zorgen dat je kunt ontspannen?
Denk je dat het behalen van het doel betekent dat ook jij succesvol kunt zijn?

De feitelijke omstandigheden gaan geen verschil maken in hoe je denkt over jezelf.
Als dat wel zo was, zou je niet voortdurend tegen jezelf zeggen dat je een uitsteller bent. Tuurlijk, je stelt soms uit, maar je stelt ook vaak niet uit. Maar al die keren dat je niet uitstelt veranderen niet automatisch je oordeel over jezelf, toch?

Je kunt denken wat je wilt. En je kunt altijd bewijzen vinden voor welke gedachte je ook denkt. Daar heb je geen prestaties of resultaten voor nodig.

Als je dat weet…
Is het bereiken van dit doel dan nog steeds hoe je jouw tijd wilt besteden?

“Als ik het hardop zeg, klinkt het zó stom”

Mijn klanten vinden zichzelf vaak stom, en ze zijn een beetje bang dat ik hen ook stom vind, omdat het ze niet lukt om “gewoon” hun werk te doen. 

“Terwijl ik weet dat het uiteindelijk toch moet…”
“Terwijl ik weet dat ik het léuk vind als ik eenmaal begonnen ben…”
“Terwijl ik weet dat ik me alleen maar rottiger voel door het uitstellen…”

Ten eerste: ik vind jou never nooit stom.

Ten tweede: Het is logisch dat je niet begrijpt waarom het niet lukt.

Als maatschappij vertellen we elkaar al sinds de Verlichting dat we rationele wezens zijn. Sinds diezelfde periode werden vrouwen en mensen van kleur weggezet als hysterisch en irrationeel. De verstandigheid en rationaliteit waar witte mannen zichzelf om prezen, zijn het ideaalbeeld waar iedereen al eeuwenlang aan probeert te voldoen. ‘Irrationeel zijn’ betekent in dit verhaal immers dat je als mens minder waard bent. Alleen al de suggestie dat je irrationeel gedrag vertoont was en is een reden om buitengesloten en achtergesteld te worden.

Ons hardnekkige zelfbeeld van “nuchtere Nederlanders”, zelfs in vergelijking tot andere Europeanen, maakt dat je ook nu nog voortdurend wordt gesocialiseerd om jezelf als zuiver rationeel te beschouwen.

De tweede industriële revolutie met de opkomst van fabrieken en later ook de lopende band vertaalde die rationaliteit bovendien naar ons werkende leven. Arbeiders zijn als radertjes in een machine, die elke minuut een voorspelbaar aantal handelingen kunnen en moeten uitvoeren.

Een wereldbeeld waarin levensfasen, seizoenen, hormonale cycli, energieniveaus en off-days niet bestaan. Ook al hebben velen van ons de lopende band inmiddels voor een laptop verruilt, die onhaalbare productiviteitsstandaard is niet weg.

Geen wonder dat je verborgen aanname is: goede, waardevolle mensen zijn altijd rationeel, verstandig en productief.
Als je met die bril op vervolgens je huidige situatie bekijkt, dan ja, onbegrijpelijk dat je uitstelt. Wat stom! En de stap naar jezelf als een minderwaardig mens beschouwen en jezelf snoeihard bekritiseren is snel gezet.

Maar dat hele “rationele mens”-verhaal is een misvatting. Een leugen misschien zelfs.
We zijn in ons denken en gedrag zoveel complexer dan 1 + 1 = 2. Er zijn zoveel factoren die ons beïnvloeden, in onszelf, de wereld, onze relaties. Je kunt menselijk gedrag niet voorspellen met ratio alleen.
We zijn als mensen bijvoorbeeld geneigd om beslissingen te nemen op basis van de korte termijn, zelfs als we heus wel weten wat het effect op langere termijn is. Dat is misschien niet logisch, maar wel waar.

Dat je last hebt van uitstelgedrag is het ultieme bewijs dat je een miraculeus, complex, menselijk wezen bent.
Is dat niet juist een reden om enorm veel van jezelf te houden?

Dat uitstelgedrag normaal menselijk gedrag is, wil natuurlijk niet zeggen dat je er niet vanaf kunt komen. Boek een gratis sessie als je mijn hulp kunt gebruiken. We bespreken dan wat voor jou een goede eerste stap is en of het WaarmaakLab onderdeel van je aanpak zou kunnen zijn.

Ik doe niet genoeg, ik moet meer doen

Heb je vaak het gevoel dat je niet genoeg doet? Dat je bijvoorbeeld meer marketing zou moeten doen, meer potentiële klanten zou moeten spreken, meer omzet zou moeten draaien?

Misschien voel je ergens zelfs dat het belangrijk is om te denken dat je meer zou moeten of kunnen doen. Dat het je motiveert.
Maar tot nu toe heb ik alleen gezien dat mensen er zenuwachtig van worden…

Sommigen gaan dan zoveel mogelijk klusjes doen, het liefst nog allemaal tegelijk ook. Zij gunnen zichzelf geen tijd meer om na te denken over wat de meest effectieve actie is. Gewoon zonder enige strategie als een kip zonder kop zoveel mogelijk doen. 

Anderen blokkeren juist volledig. Het vooruitzicht zoveel te moeten doen. Pfff. Het voelt overweldigend. Waar moet je in hemelsnaam beginnen? Bovendien voelt het nogal akelig, zo’n berg werk. Waarschijnlijk zijn er heel veel dingen die je een beter gevoel geven.
Opruimen.
Bridgerton kijken.
Boterhammen met hagelslag eten.
Ik noem maar wat 😉

Ik denk dus dat “ik doe niet genoeg” of het equivalent “ik moet meer doen” niet zo’n behulpzame gedachte is.
Het is bovendien zo vaag! 

Wat is genoeg

Genoeg betekent “zoveel als nodig is”. Genoeg staat dus altijd in relatie tot een gewenste uitkomst of een grenswaarde of zoiets. Maar als je denkt “ik doe niet genoeg” is dat vrijwel altijd in z’n algemeenheid. Je koppelt het niet aan een doel.

Of het doel waar je het onbewust aan gekoppeld hebt, heeft helemaal niks te maken met de actie die je doet. Je kunt nooit genoeg op social media posten om het doel te halen van je veilig voelen over je inkomen. Het is dan alsof je zegt ik ga zoveel koffiemokken afwassen als nodig is om mijn besteklade te vullen met vorken. Dat slaat nergens op.

Het wordt dus tijd dat je bewust gaat nadenken waar het eigenlijk over gaat. Genoeg voor wat? Wat is het doel?

Als je weet wat het is dat je wilt bereiken. Kun je ook definiëren wat “genoeg” is. Natuurlijk weet je niet altijd van tevoren hoe je iets moet doen of wat er precies nodig om het doel te bereiken. Maar je kunt wel een hypothese formuleren over wat genoeg is. En je kunt ook gewoon bepalen wat genoeg is. Wat is het dat je in een bepaald tijdvak wilt doen?

Samengevat: bepaal wat je doel is en vervolgens wat gedurende een bepaalde periode als “genoeg” telt. Bijvoorbeeld: ik wil graag 2 nieuwe klanten en daarom ga ik “zoveel als nodig“ gesprekken voeren met potentiële klanten. Op basis van resultaten uit het verleden, vermoed ik dat ik 5 gesprekken moet voeren. Ik plan dus in de komende week 5 gesprekken in, dat is genoeg.

Als het nodig is, kun je voor de onderliggende stappen ook bepalen wat genoeg is. Hoeveel mensen ga je bijvoorbeeld per dag uitnodigen om een verkoopgesprek in te plannen, om zo aan die 5 gesprekken te komen?

Jezelf ervan overtuigen dat genoeg echt genoeg is

Als je voor alle relevante dingen hebt bepaald wat genoeg is, maar de gedachte dat het “niet genoeg” is maakt je nog steeds zenuwachtig, dan kun je 2 dingen doen.

1. Verzin manieren om jezelf gerust te stellen als die irreële angst dat het niet genoeg is de kop op steekt.
Maak bijvoorbeeld een lijstje met argumenten waarom het wel genoeg is.
Bedenk wat het ergste is dat er kan gebeuren als het inderdaad niet genoeg blijkt. Hoe ga je daar dan mee om?
Besluit dat je het gewoon gaat proberen. Je gaat het experiment aan, ook al is het spannend. Ga ervaren wat er gebeurt als je besluit te geloven dat dit genoeg is.

2. Stel je definitie van genoeg bij naar een niveau waarop het echt onvermijdelijk is dat je het resultaat gaat halen. Als je op basis van eerdere gegevens weet dat je gemiddeld 5 gesprekken nodig hebt om 2 klanten te krijgen, besluit je bijvoorbeeld dat 15 gesprekken “genoeg” moet zijn.

Optie 2 is sneller, gemakkelijker en voelt veiliger. Maar optie 2 alleen helpt meestal niet. De angst dat je niet genoeg doet is geen reële angst, dus het aanpassen van de realiteit helpt niet om de angst weg te nemen. Er zit dan niets anders op, dan ook met optie 1 aan de slag te gaan.

Tegelijkertijd zijn de argumenten die je bij optie 1 verzint vaak makkelijker te geloven, als je jouw “genoeg” naar boven hebt bijgesteld. Het wordt daardoor gemakkelijker om te zien dat de angst irreëel is, absurd misschien zelfs.

Het blijft de waarheid

Het irritante aan gedachten is, dat je ze altijd kunt blijven denken. Het maakt niet uit hoeveel je doet. Je kunt altijd blijven geloven dat het niet genoeg is. Je kunt ook altijd bewijzen vinden die dat aantonen.

Het maakt niet uit of je doet wat je je voorneemt. Het maakt niet uit of je je doelen haalt. “Ik doe niet genoeg” is een gedachte die altijd een beschrijving van de waarheid kan blijven. Je hebt nooit elke seconde van de dag nuttig besteed dus in theorie kun je inderdaad altijd meer doen. Bovendien is niets ooit echt “af” of “perfect”. En natuurlijk kun je sneller nieuwe projecten verzinnen dan dat je ze kunt uitvoeren.

Het behalen van een doel of het structureel uitvoeren van een bepaalde hoeveelheid werk, gaat er dus niet voor zorgen dat je automatisch stopt met denken dat je meer zou moeten doen.

Het wordt waarschijnlijk makkelijker om je van die oude gedachte los te maken als je beter begrijpt waar het vandaan komt. Ga dus een laagje dieper op onderzoek naar wat de oorzaak is van de angst om niet genoeg te doen.
Wat mag je over jezelf denken als je dat magische “genoeg” zou halen? Denk je dat je dan pas trots op jezelf mag zijn?
Zit er een angst achter dat je zonder inkomen komt te zitten? Waarom zou dat een probleem zijn? Waarom denk je dat meer doen de oplossing is?
Voel je je pas nuttig en waardevol als je voortdurend aan het werk bent? Wat betekent het om productief te zijn? Is iemand die in zijn leven 1 briljant resultaat behaalt minder ‘goed’ dan iemand die elke minuut van de dag bezig is met relatief onbelangrijke dingen?

Oefenen, oefenen, oefenen

Daarnaast kun je heel praktisch gaan oefenen met alternatieve gedachten. Die oude gedachte “ik doe niet genoeg” gaat niet weg. Als je het al zo vaak gedacht hebt, is het gewoon onderdeel van de afspeellijst. Blokkeren kan niet. Maar je kunt wel op de denkbeeldige “volgende” knop drukken en expres iets anders denken. 
Ga dus op zoek naar iets dat jou instant beter doet voelen. Bijvoorbeeld “ik heb al veel bereikt”, “als ik gewoon het plan uitvoer, komt het goed” of “ik kan in dit moment een volgende stap zetten.” Dit zijn zomaar wat voorbeelden, neem de tijd op uit te vogelen wat voor jou werkt. 
Experimenteer met gedachtes die jou een beter gevoel geven en zodra je iets hebt gevonden: oefenen!

Je zult zien dat je minder stress en overwhelm gaat ervaren, als je blijft oefenen met die nieuwe gedachte en steeds meer loskomt van “ik doe niet genoeg”.

Ironisch genoeg ga je daardoor juist steeds meer resultaten bereiken!

Hulp nodig?

Het kan zijn dat alleen al je bewust worden dat je dit denkt, zorgt voor een instant verandering. Het kan ook zijn dat je maanden nodig hebt om echt verschil te gaan zien.

Hoe het voor jou ook gaat:
Je doet het goed.
Dit hoort erbij.

Vind je dat lastig te geloven? Ik help je graag verder. Boek een gratis Waarmaaksessie via de knop hieronder.

Voor als het niet lukt om aan je werkdag te beginnen

Doordat je uitstelt, kom je in een zombie-modus terecht van niet echt werken, maar ook niet echt ontspannen. Je werktijd vul je met suf entertainment waar je niet van kunt genieten. En in je “vrije tijd” maak je je zorgen. Je voelt je stress over deadlines, bent aan het piekeren. Je denkt voortdurend na over wat je “verkeerd” hebt gedaan, aan hoe je het morgen anders gaat doen, aan wat je je klant gaat vertellen over de vertraging.

Zo sta je altijd AAN. Ook als je geen enkel taakje afrondt en alleen maar op de bank hangt. Je geeft jezelf geen kans om te ontspannen en op te laden. Het is niet vreemd dat je steeds minder energie hebt en dat aan het werk gaan nóg minder aantrekkelijk wordt.  

Tegelijkertijd maak je je plannen waarschijnlijk steeds ambitieuzer. Want wat je vandaag niet afgekregen hebt, moet je van jezelf morgen extra doen. Pfff…

Op de dagen dat het je wél lukt om te beginnen, heb je waarschijnlijk moeite om ook weer te stoppen. Je denkt “ik kan er maar beter gebruik van maken dat ik nu lekker bezig ben”. Of je krijgt stress van wat er allemaal nog moet gebeuren. Stoppen kan dus echt niet.
Maar ja, als je onbewust weet dat er nooit een eind aan komt, dat je jezelf niet gaat toestaan om te ontspannen als je eenmaal begonnen bent… dan is de kans best groot dat je niet wilt beginnen.

Stop, hou op!

Doorbreek de cyclus door op z’n minst te bepalen op welk tijdstip je werkdag eindigt.

Ga bij het bepalen van de eindtijd uit van wat je de afgelopen 2 weken werkelijk hebt gedaan. Als je tot nu toe maar 1 uur per dag geconcentreerd gewerkt hebt, neem je dan niet ineens voor om een 40-urige werkweek te draaien.  Een goede richtlijn is om je op één na kortste werkdag van de laatste week aan te houden.
Ik snap dat het onmogelijk lijkt. Maar hé, vorige week heb je exact dat aantal uur gewerkt en je hebt het overleefd.
Maak niet de fout dat je je takenlijst of je stressniveau gebruikt om te bepalen hoeveel je gaat werken. Dat is wat je tot nu toe hebt gedaan en dat leidt tot grootse plannen… die je niet uitvoert.

Bepaal je eindtijd en houd je eraan.  

Zelfs als je maar een half uur hebt gewerkt. Zelfs als je toch weer een groot deel van de tijd aan het uitstellen bent geweest. Zelfs als je een deadline hebt.
Dan wordt er maar iemand boos. Voor de buitenwereld wordt het misschien even wat slechter voor het beter wordt. Pech gehad.  
De enige duurzame oplossing voor je uitstelgedrag, is dat je jouw vertrouwen in jezelf gaat herstellen. Doen wat je jezelf belooft is 100x zo belangrijk, als doen wat je een ander hebt beloofd.

(Als je nu boos op mij bent, een beetje misselijk wordt, of als je hersenen pijn doen van de gedachte alleen al, dan zit je op de goede weg 😉)  

Wat is jouw ideale rooster?

De volgende stap is om je dag in werkblokken te verdelen. Als een soort schoolrooster. Bepaal de begin- en eindtijden van de werkblokken en bedenk hoe lang de pauzes ertussen moeten duren.

Het idee is ook hier dat je de werkdag minder groots en ontzagwekkend voor jezelf maakt. Het is makkelijker om te beginnen aan een werkblok van een half uurtje dan aan een werkdag-zonder-eind. Om te bepalen hoe jouw ideale rooster eruit ziet,  ga je bij jezelf na wat voor jou de drama-drempel is. Bij welke tijdsduur voel je weerstand en gedoe opkomen? Ga daar (ruim) onder zitten.

Als je heel diep in een uitstelcyclus zit, is een werkdag van 2 uur, met daarbinnen een rooster van 1 minuut werken, 5 minuten pauze misschien een goed begin.

En nee, het is niet ‘slecht’ of ‘lui’ als je jezelf toestemming geeft ‘zo weinig’ te werken. Je  voornemen om 8 uur te werken zorgt niet voor betere resultaten, dat heb je de laatste tijd al bewezen, toch?

Je voelt vanzelf dat het tijd wordt om je werkblokjes langer te maken. Blijf altijd ruim onder de werkduur die bij voorbaat al weerstand oproept.
Veel mensen zweren bij de pomodoro:  25 minuten werken, 5 minuten pauze, met elke 2 uur een langere pauze. Voor mij is een rooster met werkblokken van 1,5 uur, met een kwartier koffiepauze, een uur lunchpauze en een kwartier theepauze, op dit moment perfect.

Maak het leuk

Hoe je rooster er ook uit komt te zien, door een vaste eindtijd te hebben, wordt het makkelijker om te beginnen. Je weet dat het geen lijdensweg wordt, dat je jezelf niet te pletter hoeft te werken. Je weet zeker dat je later nog een paar afleveringen van je serie kunt kijken of iets anders leuks kunt doen – zonder schuldgevoel!

Het volgen van een rooster hoeft niet rigide en zwaar te voelen. Het kan bijvoorbeeld een energieboost geven om jezelf eens het eerste uur vrij te geven. Of een dagje lekker vroeg ‘uit’ te zijn.

Moraal van het verhaal: maak je werkdag wat minder intimiderend. Wees lief voor jezelf.
Je energieniveau én je resultaten knappen ervan op.

Heb je er moeite mee om te bepalen wat voor jou een goed werkrooster is? Of lukt het je niet om jezelf toe te staan (tijdelijk) minder werktijd in te plannen? Ik help je graag!
Boek een gratis Waarmaaksessie via de knop hieronder zodat we kunnen bespreken wat jij kunt doen om werktijd en vrije tijd  weer echt van elkaar te scheiden.

Een betere wereld begint bij jouw uitstelgedrag

Rutte noemde de mensen die het Capitool bestormden “gekken”. Ik vind dat hij de situatie daarmee wel heel makkelijk afdoet. Volgens mij zijn het eerder mensen die vanuit angst en schaarste leven.

Mensen die bang zijn dat er iets van ze afgepakt wordt, als iemand anders meer krijgt. Dat er niets voor hen zal overblijven, dat ze niet anders kunnen dan zoveel mogelijk voor zichzelf weggrissen.
Mensen die denken dat ze zakken op de “waardige mensen” schaal, als we een correctie uitvoeren voor alle mensen die structureel een veel te lage score kregen.

Newsflash: iedereen scoort 10 van de 10 punten op de waardigheids-schaal. Je bestaat, dat is genoeg.
Het wordt tijd dat we dat inzien. Collectief en institutioneel, maar ook persoonlijk.

Leer te zien dat jij 100% scoort, ongeacht wat je wel of niet doet, denkt of voelt. Leer om te gaan met de omstandigheden die jou ten deel vallen. Leer de resultaten te creëren waar je van droomt.

Ik ben ervan overtuigd dat de hele wereld daar beter van wordt.

Misschien vind je dat zoetsappig, naief of zweverig klinken. Volgens mij is dit de keiharde realiteit.

Jezelf en jouw leven bekijken met liefde en nieuwsgierigheid is een randvoorwaarde voor het hebben van compassie en waardering voor anderen. Eerlijk durven zijn tegen jezelf over wat de gevolgen zijn van wat je doet en denkt.
Zien dat je jezelf, jouw ervaringen en jouw meningen als de norm neemt.
Dat zijn randvoorwaardes voor het opmerken en afbreken van alle manieren waarop mensen (en dieren!) structureel en institutioneel achtergesteld worden.

Als je dit leest, ben jij waarschijnlijk het meest kritisch over jouw productiviteit. Leren doen wat je van plan bent, zorgt er vanzelf voor dat jouw impact in de wereld groter wordt. Je doet immers meer, bereikt meer resultaten. Maar de grootste impact heeft nog wel, dat je leert zien dat je nog steeds een 10 scoort, ook al doe je misschien niet altijd wat je van plan bent.

Als je stopt met het voortdurend (negatief) denken en oordelen over jezelf, houd je zeeën van tijd en heel veel brainpower over. Weten dat je jezelf altijd steunt, wat er ook gebeurt, zorgt ervoor dat je moediger wordt.
Zien dat jij geweldig en goed bent, wat je ook doet, zorgt er niet voor dat je arrogant en egoïstisch wordt. Het zorgt er juist voor dat je steeds makkelijker ziet dat alle andere wezens op deze planeet ook geweldig en goed zijn. En het zet je aan tot het benoemen en aanpakken van alle situaties waarin dat nog niet tot uiting komt.

Het is cruciaal dat je leert te doen wat je je voorneemt, en ongeacht of je dat telkens werkelijk doet, dat je je mening over jezelf bijstelt. Boek een gratis WaarmaakSessie om te bespreken of ik je kan helpen om die eerste stap te zetten. Dan verbeteren we samen de wereld.

Omgaan met de drang om iets anders te gaan doen

Uitstellen is in essentie dat je van plan bent iets te doen, maar in het moment toch iets anders gaat doen. Dat “iets anders” is vrijwel altijd iets dat een prettig gevoel geeft, of iets op z’n minst voor verdoving zorgt van het nare gevoel dat je associeert met de taak die je gepland had. Dat is waarom we bijvoorbeeld huishoudelijke taken doen (makkelijk, nuttig, fijn een opgeruimd huis te hebben, taakje afgerond) of bijvoorbeeld gaan eten en tv willen kijken (je verdooft je lijf en bent afgeleid van het nare gevoel).

Waarom je die drang voelt

Telkens als je op het punt staat iets te doen dat je heel vervelends vindt, laat je brein een soort alarmpje afgaan “er is een probleem”. Daardoor krijg je de drang om dat probleem op te lossen. En de oplossing die een gewoonte is geworden, is dat je iets anders, fijners, gaat doen. Hetzelfde systeem wordt ook geactiveerd als je bijvoorbeeld vergeet de deur op slot te doen. Je brein laat een alarmpje afgaan: er is hier een probleem, je moet iets doen om het op te lossen. Dat gevoel van onrust en de drang om in actie te komen, gaat pas weg als je het probleem hebt opgelost en je brein het “alles in orde” signaal afgeeft. Super slim systeem van dat lichaam van ons!
Bij uitstellen zorgt dit systeem alleen niet voor het resultaat dat je graag wilt bereiken…

Omdat je het zo vaak op deze manier gedaan hebt, is het een gewoonte geworden. Het voelt daardoor alsof je er geen controle over hebt, het gaat automatisch of de drang voelt heel sterk.

Verminderen van de drang

Het goede nieuws is dat je gewoontes ook kunt afleren. Radicaal stoppen met uitstellen is niet nodig. Het patroon, het automatisme verstoren is genoeg. Dat is niet ingewikkeld en kost geen wilskracht: alleen al je aandacht richten op dat wat automatisch gaat, heeft het verstorende effect dat je wilt bereiken.

Hoe vaker je dit doet, hoe zwakker het automatisme wordt. Je krijgt dan steeds meer het gevoel van controle, van keuzevrijheid. Als je dit vaak geoefend hebt, voelt de drang om iets anders te doen telkens wat minder sterk en voel je die drang ook op steeds minder momenten.

Uiteindelijk wil je natuurlijk dat je doorhebt wat er gebeurt vóór je de tv aan zet of de chipszak opentrekt, maar in het begin zal je waarschijnlijk pas ‘wakker worden’ uit het automatisme als je al halverwege bent, of misschien zelfs pas achteraf. Dat is geen probleem. Door te blijven oefenen kun je het automatisme steeds sneller onderscheppen.

Je aandacht richten op wat er gebeurt is dus genoeg, dit is mijn meest effectieve methode om dat te doen:

Stap 1.
Adem diep in en blaas of zucht dan lang uit. Een lange uitademing zorgt ervoor dat je vecht-of-vlucht reactie, die geactiveerd wordt doordat er een “probleem” gedetecteerd is, weer wat tot rust komt.

Stap 2.
Benoem wat er aan de hand is, bijvoorbeeld zo: “Hé, ik voel de drang om iets anders te doen. Mijn brein denkt dat de geplande taak gevaarlijk is, een probleem om te vermijden. En mijn brein wil me in veiligheid brengen door dit andere te gaan doen, dat fijner voelt. Lief dat je wilt helpen, brein, maar alles is in orde zo, we zijn al veilig, ik handel dit verder zelf wel af.”

Stap 3.
Beschrijf hoe de drang om iets anders te doen voelt in je lijf. Of misschien is de onprettige emotie die je associeert met de geplande taak sterker aanwezig, dan beschrijf je dat.
Waar in je lijf voel je het? Zit het links of rechts? Beweegt het? Voelt het traag of snel? Als het een textuur had, zou het dan glad zijn of ruw? Heeft het een kleur? Is het nu hetzelfde als aan het begin, of is er iets veranderd?

Wat je jezelf vraagt en wat je antwoord is, is niet belangrijk. Het enige doel is dat je je aandacht richt op de drang of emotie in je lijf.
Doe dit zo lang als oké voelt.

Of je daarna je geplande taak doet is niet zo belangrijk

Het doel is niet om per direct te stoppen met uitstellen. Oefen alleen om een pauze in te lassen tussen het opmerken van de drang iets anders te doen en daar gehoor aan geven. Daardoor versterk je het patroon niet langer. Na verloop van tijd, kun die pauze telkens wat langer maken. Die pauze-ruimte kun je vervolgens gebruiken om te onderzoeken waarom je eigenlijk tegenzin voelt voor de geplande taak, zodat je dat ‘probleem’ ook kunt oplossen.

Het klinkt allemaal heel simpel, maar als je er midden in zit is het niet altijd makkelijk. Je overlevingsinstinct wil je zo snel mogelijk weghebben van wat verschrikkelijk naar voelt. Dat het hier niet om een levensgevaarlijke tijger gaat, maar om een administratieve klus, dat snapt je instinct niet. Bewegen in de richting van wat “gevaarlijk” voelt, is tegennatuurlijk.
Dat is een van de redenen waarom coaches bestaan 🙂 Als je je gesteund voelt door een coach, is het minder “eng” om werkelijk je aandacht te richten op dat wat je een vervelend gevoel geeft. Als je onder begeleiding hebt ervaren dat er geen ramp gebeurt en dat je elke emotie aankunt, wordt het gemakkelijker om dit werk alleen te doen. Ik oefen de stappen die ik beschreef daarom ook tijdens sessies met mijn klanten.
Wil je bespreken of coaching ook iets voor jou is? Boek dan een gratis sessie via de knop hieronder.

Waarom je je nooit aan je voornemens houdt

Uitstelgedrag, procrastinatie, een chique naam voor wat uiteindelijk neerkomt op “niet doen wat je je voorneemt”.

Wie ervan af wil, en dus wil gaan doen wat die zich voorneemt, focust vaak op het DOEN: nieuwe planningsmethode, andere to-do app, wilskracht, motivatie, schop onder de kont.


Nou is bestraffing en dwang sowieso niet de beste manier om duurzame gedragsverandering te bewerkstelligen… maar daarnaast vergeten we aandacht te besteden aan het VOORNEMEN deel.
Dat is namelijk meestal waar de ellende begint.

De 3 meest voorkomende fouten bij het maken van voornemens vind je hieronder. Met de oplossing natuurlijk.  

1. Je voornemen is niet realistisch en niet haalbaar

Vooropgesteld: ik ben helemaal vóór het hebben van grootse dromen en het stellen van gedurfde doelen. Ik ben de laatste die zegt dat je iets niet kunt bereiken.
Maar de voornemens die ik vaak langs zie komen, zijn fantasieën. En fantasieën, die kún je niet waarmaken.

“Ik heb eigenlijk niet echt meer bewogen sinds de laatste gymles op de middelbare school. Maar vanaf maandag ga ik 3x per week een half uur hardlopen. Elke week.”

“Ik kon me er de laatste maanden niet toe zetten ook maar 1 woord te schrijven, maar morgen ga ik er eens goed voor zitten en dan maak ik het hele rapport af.”

De enige manier om dit soort “voornemens” waar te maken, is met een toverstokje.
Alsof je vanaf maandag op magische wijze geen mens meer bent.
Alsof je morgenochtend helemaal niet meer van Netflix, warme dekens en fijne bankstellen houdt.
Alsof je op 1 januari wakker wordt met de meest indrukwekkende hoeveelheid wilskracht die de wereld ooit heeft aanschouwt.
Dat gaat ‘m niet worden…

De oplossing

Maak een micro-voornemen. Roep niet dat je 3x per week gaat hardlopen, maar besluit bijvoorbeeld eerst eens om 1x per week te bewegen (maakt niet uit hoe) tot je hartslag wat hoger is dan normaal en je een beetje begint te zweten.
Wees trots op jezelf, vier je succes, maak gebruik van het momentum. Je bent iemand die regelmatig aan beweging doet!
Maak je voornemen pas groter als het je geen enkele moeite meer kost om je micro-voornemen uit te voeren. Neem kleine stapjes. Elke maand 1% meer doen, levert aan het eind van het jaar mega veel meer op, dan telkens voor 100% te gaan en het na een paar dagen weer opgeven zodat je weer bij 0 uitkomt (of zelfs onder het nulpunt…)

2. Je hebt geen onweerstaanbare reden

Waarom wil je dit eigenlijk?
Hoe ga je ervoor zorgen dat je volhoudt als het nieuwe ervan af is.  Als je er niet meer automatisch zin in hebt. Als er andere dingen zijn, die je oók wilt.
“Omdat het me leuk lijkt” is een perfecte motivatie om ergens mee te beginnen. Maar als je wilt volhouden, of een einddoel wilt bereiken, dan is er meer nodig.
Ook niet-aantrekkelijke redenen als “omdat ik mezelf anders lui vind” of “zodat ik misschien waardering krijg van anderen” zijn geen betrouwbare of duurzame brandstof voor het behalen van een doel.

De oplossing

Vind jouw échte reden. De diepere, onweerstaanbare reden. De reden die jou blijft voortstuwen ook als het tegenzit of als je gewoon geen zin meer hebt. Je vindt ‘m door minstens 3 x te blijven doorvragen: waarom? Je merkt het vanzelf als je dé reden hebt gevonden, je voelt het in je lijf: dit is het, dit wil ik echt.

Heb je je waarom?
Check je reden dan nog even met je voornemen. Gaat dit voornemen je  überhaupt vooruit helpen? En is het echt de beste manier om het doel te bereiken?
Misschien kun je zelfs beter bij het begin beginnen: als dit mijn behoefte is, hoe wil ik daar gehoor aan geven?

Bij veel mensen werkt het goed om gewoon die behoefte om te zetten in een intentie of voornemen. In plaats van “elke week hardlopen”, kan dan bijvoorbeeld “meer energie” het uitgangspunt zijn. Hardlopen kan een onderdeel zijn van het voornemen “meer energie”, maar de kans dat je je hele voornemen het raam uit gooit bij de eerste de beste regenachtige dag is veel kleiner geworden.

Schrijf jouw waarom op een post-it op de koelkast, zet een reminder in je telefoon, herhaal het elke dag tijdens het tandenpoetsen. Hoe je het ook doet: zorg ervoor dat je jezelf aan deze reden of behoefte herinnert, ook op momenten dat je hem niet ‘nodig’ hebt. Als het in je geheugen geprent is, kun je het makkelijker en meer automatisch oproepen als je een motivatie-dipje hebt.

3. Je hebt geen echt besluit genomen

Ik kan misschien wel..
Het zou leuk zijn als..
Ik ga proberen om..
Ik hoop dat..
Als alles volgens plan gaat, dan..
Nou, we zullen zien!

De meest voornemens zijn half-zachte ideetjes, kleine wensen. Geen besluiten, geen keiharde commitments.  
De ultieme test: zou je mij 10.000 euro geven als je het niet doet?
Oké: bij leven en welzijn. Dat is de enige uitweg die ik je geef.
Kunnen we dat afspreken over jouw voornemen?

De oplossing

Denk eens aan iets waarvan je 100% zeker bent dat je het gaat doen.

Minstens 3x per week je tandenpoetsen.

Je kinderen van school halen.

Ben je er zeker van dat je het gaat doen? Waarschijnlijk is er geen greintje twijfel. Ja, duh, natuurlijk doe je dat. En prima, 10.000 euro weggeven als je het niet doet.  Bij leven en welzijn dan, hè. Ja hoor, dan is die 10.000 euro afgesproken.
 
Nou denk je misschien dat je kids van school halen anders is, dan bijvoorbeeld hardlopen. Dat je niet anders kán dan je kinderen van school halen. Maar dat is niet waar. Er is niets dat volwassenen op deze aardkloot MOETEN doen. Er is altijd een keuze. Elke keuze heeft consequenties, dat wel. Maar je kunt altijd kiezen welke consequenties je liever hebt.
Er zijn mensen die hun kinderen een paar uur op het schoolplein laten staan, tot ze zelf maar naar huis lopen.
Je kinderen van school halen is een keuze, een commitment.

En zo’n zelfde commitment kun je voelen voor wat het dan ook is dat je wilt doen.

Denk nog eens aan het voornemen je kinderen van school te halen (of iets anders dat je zeker weten gaat doen).
Hoe voelt dat?

Hoe voelt het in je lijf om 100% zeker te zijn dat je het gaat doen?
En wat denk je over die actie die je hoe dan ook gaat uitvoeren?
  
Dit kun je ook denken en voelen over je nieuwe voornemen. Het enige dat daarvoor nodig is, is een besluit.

Wat je ook doet, beloof me dit

Als leren te vertrouwen op jezelf, doen wat je je voorneemt of stoppen met uitstellen op je wensenlijstje voor het nieuwe jaar staan. Maak dan alsjeblieft alleen voornemens die je op deze 3 fouten hebt gecheckt.
Ook al denk je misschien dat het belachelijk is om een micro-voornemen te hebben, dat het op die manier allemaal niets voorstelt en dat je dan net zo goed niets kunt doen….  Please please please, geloof me. Dát je het doet is belangrijker dan wát je doet.
Dus committeer jezelf aan eens per week 1x opdrukken. Beloof jezelf dat je 5 minuten per werkdag schrijft.  
Zorg ervoor dat je werkelijk kunt doen wat je je voorneemt. Beter met kleine stapjes gestaag doorgaan dan groots beginnen en meteen weer opgeven. Je zult zien dat het werkelijk doen, het behalen van je doel, hoe klein ook, helpt om discipline te kweken. Dit is wat er nodig is om op jezelf te leren vertrouwen.

3 kick-starts om jezelf uit een stress-aanval of dip te halen

De beste methode om te stoppen met uitstellen, is beschrijven wat je in je lijf voelt als je de neiging krijgt om uit te stellen. Je drukt even op pauze. Gaat niet snel iets anders doen om van dat gevoel af te komen, maar je ‘blijft bij de emotie’, zoals ze dat in mindfulness-kringen zouden noemen. Je verwerkt de emotie in je lijf, zodat het gevoel afzwakt. Vervolgens kun je onderzoeken waar die emotie vandaan komt. Welke gedachten had je? En… wil je die blijven denken? Hoe zou je de situatie anders kunnen interpreteren?

Die methode is simpel en effectief, het enige dat je nodig hebt. Maar het is niet makkelijk. Sterker nog, het kan verschrikkelijk moeilijk zijn. Tuurlijk, het is maar een emotie, ongevaarlijk, no big deal. Maar soms voel je je zo naar dat je dat even niet geloofd. Je hebt dan het gevoel dat je er Echt. Niet. ‘bij kunt blijven’.
Of je hebt pas in de gaten wat je aan het doen bent als je al 3 afleveringen diep in een serie zit en het voelt onmogelijk om de tv weer uit te zetten.
In het WaarmaakLab ondersteun ik m’n klanten in dit proces en help ik ze er sneller doorheen, maar als je liever alleen wilt doen help ik je ook graag op weg.

Als je dit alleen doet, is de truc om eerst de stress of andere narigheid een paar escalatieniveautjes af te schalen. Dat maakt het minder groots en bedreigend. Handelbaar. Het maakt het makkelijker om echt te onderzoeken wat er aan de hand is, ook als er niemand is die je aan de hand neemt. Ik deel daarom 3 kick-start methodes die helpen om uit een dip of een stress-aanval te komen.

Blaas uit

Zooo simpel, maar super effectief. Gewoon een paar keer diep inademen en dan flink uitademen, of lekker diep zuchten.

Als je stress hebt, ga je hoger in je borstkas en sneller ademen.
Stel je voor dat je een sprintje trekt omdat je door een tijger achterna gezeten wordt, je ademt snel en met korte bewegingen. En als het gevaar weer geweken is, kom je letterlijk weer op adem. Je blaast diep uit, fjieuw.

Diep uitademen schijnt je lijf ook echt het signaal te geven dat alles weer oké is, met afgifte van hormonen enzo. Ik weet niet zeker of dat allemaal waar is, maar ik weet wel dat het mij helpt.

Neem een douche

Een warm bad of een hete douche kan echt heel fijn zijn. Nou moet ik toegeven dat er momenten zijn dat ik mezelf zelfs daar niet toe kan zetten. Ik doe dan gewoon alleen m’n hoofd even onder de kraan, voor mij heeft datzelfde effect. Dan hoef je je tenminste niet he-le-maal aan en uit te kleden, pfff. En je bespaart water en gas, ook een goed argument.

Het warme water werkt ontspannend. Daarnaast kunnen je natte haren ook helpen het gevoel van een frisse start op te roepen. De dag is nog niet om. Je kunt de komende uren anders invullen dan je tot nu toe gedaan hebt. Je hoeft niet tot morgen te wachten, om dan een ‘perfecte dag’ te hebben. Je kunt op elk moment opnieuw beginnen. En elke dag een beetje beter, levert uiteindelijk meer op dan “alles anders doen” en dat na een uur weer opgeven.

(Misschien denk je dat het morgen wél gaat lukken om alles anders te doen, maar die kans is nihil. En dat ligt niet aan jou. Mensen kunnen dat nou eenmaal niet.)

Kom in je lijf

Probeer uit je hoofd te komen en je te verbinden met je lijf. Het is meer dan alleen een breintaxi, zegt een van mentors vaak. Voel bijvoorbeeld even echt hoe je voeten op de grond staan. Het kan ook fijn zijn om te bewegen. Gewoon ‘droog’ of op muziek. Zonder bezig te zijn met hoe het eruit ziet. Laat je lichaam bewegen zoals op dat moment goed voelt.

Hoe wil je lijf bewegen? Misschien wil je arm graag heen en weer zwaaien. Of is het fijn om je rug hol en bol te doen. Voel je de behoefte wild heen en weer te springen? Of zijn zachte cirkelende bewegingen juist fijner?

Dit klinkt misschien alsof het alleen een optie is als je alleen thuis bent. Maar zelfs even met je schouders draaien of een beetje heen en weer wiegen in een wc-hokje kan helpen 😉

Dit kan echt super awkward voelen in het begin. Maar ik nodig je uit het toch gewoon eens te proberen.

Als je dit een paar keer gedaan hebt, ga je misschien ook verschil tussen emoties opmerken. Frustratie beweegt anders dan schaamte bijvoorbeeld. Op deze manier, meer actief, een emotie verwerken is soms minder ‘bedreigend’ en ongemakkelijk. Alsof je je lijf een beetje tegemoetkomt in de neiging weg te rennen.

Voor bonuspunten: je kunt dit ook gebruiken om een emotie te onderzoeken, terwijl je ‘m niet op dat moment ervaart. Hoe zou ‘vastberaden’ bewegen? Probeer het maar eens uit. Als je weet hoe het voelt, is het gemakkelijker die emotie op te roepen als je ‘m nodig hebt.

Nou kan ik me voorstellen dat je toch liever sneller resultaat wilt. Of misschien vind je het allemaal een goed idee, maar kun je een stok achter de deur gebruiken om het ook echt te gaan toepassen. I’m your girl! Ik zou je graag ontmoeten tijdens een gratis Waarmaak Sessie. We bespreken dan wat het is dat jij wilt bereiken en wat er nodig is om daar ook echt te komen. Ik vertel je natuurlijk ook graag over het WaarmaakLab. Zodat je kunt beslissen of dat onderdeel van je plan gaat zijn.

Schrap dit ene woord uit je vocabulaire en voel je instant beter

“Mmm… wat zullen we eten vandaag? Eigenlijk moet ik iets met veel groente nemen. Maar ik heb daar eigenlijk geen zin in.”

“Ik ga de was opvouwen, maar eigenlijk moet ik een blog post schrijven.”

Eigenlijk is het meest eikelige woord dat ik ken.
Het lijkt alsof dit woord de waarheid weergeeft, nuttig is, noodzakelijk.

Maar eigenlijk maakt het onmogelijk om je fijn en tevreden te voelen.
Het zorgt ervoor dat je niet achter je keuze staat.
Je kunt niet genieten van wat je doet en kiest tegelijkertijd niet voor het andere.

Met dat ene woord geef je jezelf het signaal dat je jezelf niet vertrouwt, dat je iemand bent die niet doet wat ‘ie van plan is. Bovendien roept het vrijwel direct weerstand en overwhelm op. Want wat je nu doet is niet het goede, maar dat andere wil je niet. Of je moet alles tegelijk doen en het moet gisteren af, maar je kunt niet heksen.

Eigenlijk laat je krampachtig vasthouden aan regels en normen, terwijl je ze niet werkelijk opvolgt.
Het laat je twijfelen aan je dromen, wensen en voorkeuren. Alsof ze er niet echt toe doen.

Met eigenlijk in je woordenschat doe nooit het ‘juiste’ en tegelijkertijd blokkeer je voor jezelf de optie om het andere werkelijk te doen.

Als je opmerkt dat je zit te eigenlijken, is dat een perfect moment om alle achterliggende angsten, twijfels en onzekerheden te onderzoeken. Ik raad je aan om even te schrijven. Alle gedachten en gedoe uit je hoofd en op papier. Alleen dat al lucht vaak op.
“Ik vouw de was maar ik moet eigenlijk een blogpost schrijven” wordt dan misschien:
“Ik heb nu meer zin in de was opvouwen dan in een blogpost schrijven. Het is gewoon leuker om te doen. Ik heb geen zin in schrijven.
Als ik nu de was niet vouw, moet ik morgenochtend in alle haast schone sokken zien te vinden in deze enorme stapel. Dat is irritant. Ik ben bang dat ik chagrijnig wordt en dat ik nare dingen tegen mezelf zeg als ik aan het zoeken ben. En dan zul je zien dat ik net te wild de spullen op tafel zet en dat dan mijn favoriete mok stuk valt.
Maar als ik nu mijn blog niet schrijf, dan gaan mensen me vergeten. Wat als mijn klantenstroom opdroogt en ik geen inkomen meer heb. Dan klapt m’n relatie en de kinderen worden uit huis geplaatst. Als ik nog een huis zou hebben, want de hypotheek kan ik natuurlijk niet betalen. Dus dan zit ik straks in m’n eentje in een kartonnen doos onder de brug.”

Het zijn altijd doemscenario’s, hè?

Maar goed. Nu is alle narigheid eruit en heb je iets om mee te werken.
Je overziet alle argumenten, alle angsten, alle facetten en kunt kiezen welk van deze ‘problemen’ je op welke manier wil oplossen. Je hebt de regie weer. Het brengt je terug in een staat van op jezelf kunnen vertrouwen.
Je kunt een plan maken en dat uitvoeren. Je kunt iets kiezen en jezelf steunen in die keuze.

Is er een manier om beide gewenste uitkomsten bereiken in de tijd die je jezelf ervoor gegeven hebt? En, en?
Wil je aan je angst rondom geldgebrek werken? Oefenen in ontspanning en loslaten? Jezelf eraan herinneren dat je vindingrijk bent en altijd alles kunt oplossen?
Besluit je te oefenen in vriendelijk tegen jezelf zijn terwijl je je sokken zoekt? Jezelf eraan herinneren dat de wereld niet vergaat als iets niet gaat zoals je het liefst zou willen?
Of is het voor jou vandaag een uitgelezen kans om te oefenen in aan de slag gaan, zelfs als je af en toe gedachten hebt als “ik heb geen zin”, ik ben moe” en “dit is stom”?

Nu is er ineens geen goede of foute actie meer. Elke actie geeft een ander resultaat, dat wel. Maar alles is prima. Je mag kiezen voor wat het dan ook is dat vandaag je voorkeur heeft. En je kunt daar vol voor gaan.

Je doet het goed.
Je hebt al veel bereikt.
Er is geen haast.
Alles is oké.

Voelt instant beter, toch?

Dit is waarom uitstelgedrag geweldig is (en… waarom jij daar anders over denkt)

Uitstelgedrag heeft een slecht imago en dat is compleet onterecht. Uitstelgedrag is namelijk volstrekt normaal, je zou zelfs kunnen zeggen: een geweldige uitvinding!

Want uitstelgedrag, dat is eigenlijk gewoon: het voorkomen van energieverspilling + het streven naar comfort.

Het grootste deel de tijd waarin de moderne mens bestaat,  was het letterlijk van levensbelang dat je je instinct tot je goed voelen volgde. En het was cruciaal dat je je kostbare energie alleen besteedde aan die acties die je overlevingskans vergrootten.

Uitstelgedrag is best wel een goed overlevingsmechanisme.

Kussens en druiven

Als je je voorstelt hoe het zou moeten zijn in de tijd van de jagers-verzamelaars… Hoe hemels is ons leven?! Ik bedoel, wij hebben Tony’s pure choco met amandel en zeezout, Holidate op Netflix, pannenkoeken met appel en rozijnen, Instagram, sauvignon blanc, een hete douche, …

Ik noem zo maar wat 😊

En in vergelijking met vroegah hoeven we daar vrijwel niks voor te doen. Als je in de gelukkige positie bent dat je dit kunt lezen via internet op een laptop of telefoon, dan is de kans 99%  dat er onbeperkt schoon drinkwater uit de kraan komt, dat je een plek hebt waar je warm en droog blijft, en dat er honderden voedzame planten en vruchten uit de hele wereld gewoon in een gebouw om de hoek op te halen zijn.  

Eigenlijk is het gek dat we niet allemaal de hele dag alleen maar op een stapel kussens liggen en druiven eten. Living the good life.
Het probleem is dat we onze standaard ook nogal hebben bijgesteld. We voegen telkens dingen toe aan  lijst met criteria voor “een goed leven”.

Go, go, go!

Onze maatschappij is tamelijk geobsedeerd door productiviteit.

Van de calvinistische invloeden die die maken dat we ons verplicht voelen hard te werken en alle beproevingen lijdzaam te ondergaan. Tot het industrieel kapitalisme dat ons de ‘noodzaak’ van vooruitgang en groei leerde, en het belang van 24 uur per dag, 7 dagen in de week productie draaien.

En in de 21ste eeuw doet het ideaal van maakbaarheid en perfectie daar nog een schepje bovenop. Als je nog niet beroemd en succesvol bent, dan heb je gewoon nog niet hard genoeg gewerkt, te weinig moed getoond, niet doorgezet. Je kunt alles, als je het maar graag genoeg wilt.

Dus hup, actie.

Logisch dus…

Als dat is wat wij impliciet en expliciet leren over wat het betekent een goed leven te leiden. Dan is het nogal logisch dat je denkt dat uitstelgedrag een doodzonde is. Dat er iets mis met je is als je een hele dag op de bank gelegen hebt. Dat je nooit écht succesvol gaat zijn.

Dat is waarom je je schaamt.
Dat is waarom je je voorneemt morgen alles anders te doen, harder te werken, door te zetten. Jezelf te pushen.
Nu echt.

Maar ik heb nog nooit gezien dat iemand geweldige doelen en een gelukkig leven bereikte vanuit negatieve emoties en zelfhaat.

Sterker nog: je rot voelen, zorgt ervoor dat uitstellen alleen nog maar aantrekkelijker wordt.

Slingers en ballonnen

Maar wie zegt dat dat allemaal waar is? Zijn dit de normen en waarden die jij voor jezelf en jouw leven zou kiezen in de normen-en-waarden-winkel? Wat betekent succesvol zijn eigenlijk voor jou? Hoe wil jij jouw leven inrichten?

Wat ook je einddoel gaat zijn, wat jouw succes-criteria ook zijn. Een belangrijke voorwaarde voor het behalen ervan, is dat je gaat vieren dat je uitstelgedrag hebt. Of, nou ja, misschien is slingers ophangen een beetje te veel gevraagd. Maar accepteren dat uitstellen bij menszijn hoort, dat lukt misschien.

Want het is eigenlijk best een slim mechanisme van dat leuke meercellige organisme (ja, ik bedoel jou 😉). Wat knap eigenlijk dat je hele wezen dit allemaal automatisch zo voor je regelt! Best logisch ook dat het zo werkt. Misschien niet helemaal zoals je het nu zou willen, maar super fascinerend en knap. Dat zeker.  

Accepteren van je uitstelgedrag gaat je gek genoeg helpen om ervan af te komen. Trust me.

Nog niet overtuigd? Misschien denk je er na een paar weken WaarmaakLab anders over. Als je daar meer over wilt weten, boek gerust een gratis Waarmaaksessie via de knop hieronder.